De 23-jarige schrijnwerker Jozef Hannen uit Merum trouwde in 1911 met Anna Creemers die toen 36 jaar oud was. Anna was in 1907 na het overlijden van haar echtgenoot Peter Tinnemans weduwe geworden. Zij was moeder van 6 kleine kinderen.

Amateur-historicus Jac Linssen uit Maasbracht verhaalt in zijn in 1992 uitgegeven boek over deze markante persoon het volgende:

De jonge vakman Sef genoemd, durfde het aan om als 23-jarige een bedrijf voort te zetten, maar vooral om op de dag van zijn huwelijk ‘vader van zes kleine kinderen’ te worden!!
Een klein wonder – als men dat anno 1992 bedenkt – maar het ging allemaal uitstekend.
Sef Hannen (Ome Sef) – wij (Jac Linssen dus) hebben ook hem bijzonder goed gekend – was zijn hele leven een goedmoedig, diep gelovig en geduldig mens; een gedegen vakman en een harde werker. Hij wist daarbij altijd op het juiste moment ’ernst en luim’ te kombineren. Hij was een groot genieter van de natuur (’als ik geen radmaker was, zou ik die eik nooit omzagen; zonde van de mooie boom’). Hij hield ook veel van goede muziek (‘wie niet van bloemen en van muziek houdt, is niet waard dat hij leeft, aldus Sef Hannen als bestuurslid van de fanfare).. En wie met hem ruzie kreeg moest het zelf waarachtig heel erg bont maken.
Door het onverwachte overlijden van Peter Tinnemans, maar ook door de oorlog die in 1914 uitbrak, was alles zakelijk toch een beetje moeilijker geworden en was het personeel tot kleine omvang geslonken.
Maar toch werd er goed ‘gedraaid’ omdat de oudste kinderen al een handje mee hielpen, zoals vroeger de gebruikelijke gang van zaken was.
Toen brak het haar 1918 aan. Het jaar waarin de eerste wereldoorlog eindigde; een gelukkige ontwikkeling dus. Het was echter ook het jaar van de ‘Spaanse griep’, die in alle hevigheid ook Limburg teisterde.
Het is – hoe triest ook – interessant het volgende daarover te beschrijven. Uit de mond van Sef Hannen zelf, kennen wij het onderstaand verhaal.